Την έντονη αντίδραση της Παγκύπριας Συντεχνίας ΙΣΟΤΗΤΑ προκάλεσε δημοσίευμα για τις αναρρωτικές άδειες περισσότερων από 2.000 δημοσίων υπαλλήλων. Σε ανακοίνωσή της, η συντεχνία υποστηρίζει ότι τα ίδια τα στατιστικά στοιχεία δεν τεκμηριώνουν γενικευμένη κατάχρηση, επισημαίνοντας ότι οι μακροχρόνιες απουσίες παρουσιάζουν μείωση και ότι οι παρατάσεις πέραν των 42 ημερών εγκρίνονται από Ιατροσυμβούλια.
Ξεκαθαρίζει ότι τάσσεται υπέρ της διερεύνησης κάθε τεκμηριωμένης περίπτωσης κατάχρησης, απορρίπτοντας ωστόσο τη συλλογική στοχοποίηση των εργαζομένων. Παράλληλα, ζητά ενιαίο σύστημα καταγραφής αναρρωτικών αδειών, ενίσχυση υποστελεχωμένων υπηρεσιών και ουσιαστικό διάλογο για την αναθεώρηση των σχετικών κανονισμών, χωρίς να θίγονται τα δικαιώματα των σοβαρά ασθενών.
Αυτούσια η ανακοίνωση:
Η αρρώστια δεν μπαίνει σε εισαγωγικά
Η Παγκύπρια Συντεχνία ΙΣΟΤΗΤΑ για το σημερινό δημοσίευμα «Πάνω από 2.000 δημόσιοι υπάλληλοι “ασθενούν” για έναν μήνα και βάλε ετησίως». Οι πίνακες του ίδιου του δημοσιεύματος το διαψεύδουν. Ζητούμε ατομικό έλεγχο όπου υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις κατάχρησης. Τη δημόσια διαπόμπευση και το τσουβάλιασμα μιας ολόκληρης κατηγορίας εργαζομένων δεν τα δεχόμαστε.
Ένας «στρατός» κρατικών λειτουργών που «επεκτείνουν προκλητικά την απουσία τους». Το Τμήμα Φυλακών, «απόλυτο κάστρο της απουσίας». Οι υπηρεσίες με τα μεγαλύτερα ποσοστά, «πρωταθλητές της απουσίας», και ο τομέας της υγείας σε κατάσταση «εξίσου νοσηρή». Ένα νομικό πλαίσιο που «αποτελεί παράδεισο για τους επίδοξους “λουφαδόρους” της εργασίας», αριθμοί που «προκαλούν ίλιγγο», «κραυγαλέες καταχρήσεις» και «το κόλπο της τεχνητής επανόδου». Και στον τίτλο, η λέξη «ασθενούν» μέσα σε εισαγωγικά.
Με αυτές τις λέξεις παρουσιάστηκαν σήμερα σε δημοσίευμα χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι [1]. Ανάμεσά τους βρίσκονται, αναπόφευκτα, συνάδελφοι που κάνουν χημειοθεραπείες, που αναρρώνουν από επέμβαση στην καρδιά ή στον εγκέφαλο, που ζουν με νοσήματα χωρίς ίαση ή που κυοφορούν με εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου. Το δημοσίευμα δεν παραθέτει ούτε ένα στοιχείο ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι άρρωστοι. Οι πίνακες που το ίδιο δημοσίευσε δείχνουν το αντίθετο.
Για να μην υπάρξει καμία παρανόηση: η ΙΣΟΤΗΤΑ είναι κάθετα εναντίον της κατάχρησης. Την πληρώνουν πρώτοι οι συνάδελφοι που σηκώνουν τη δουλειά όσων λείπουν αδικαιολόγητα. Όπου υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις, η κατάχρηση να ελέγχεται και να έχει συνέπειες, και για τον υπάλληλο και για τον ιατρό που υπογράφει ψευδές πιστοποιητικό. Το ζητήσαμε γραπτώς από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, για το προσωπικό των Φυλακών, στις 6 Οκτωβρίου 2026: έλεγχο των αδειών ασθενείας ατομικά, με τα μέσα που ήδη προβλέπουν οι περί Δημόσιας Υπηρεσίας (Χορήγηση Αδειών) Κανονισμοί (Κανονισμός 15(1) και (6)), και κανένα γενικό μέτρο σε σύνολο προσωπικού εξαιτίας ατομικών περιπτώσεων. Ο έλεγχος γίνεται για πρόσωπα, με στοιχεία και με δίκαιη διαδικασία. Η διαπόμπευση και το τσουβάλιασμα μιας ολόκληρης κατηγορίας εργαζομένων δεν είναι έλεγχος.
Ας δούμε τους πίνακες. Το 2024, 2.550 συνάδελφοι, σχεδόν ένας στους πέντε, δεν πήραν ούτε μία ημέρα άδεια ασθενείας. Σχεδόν οι μισοί έλειψαν το πολύ έξι ημέρες σε ολόκληρο τον χρόνο, σχεδόν δύο στους τρεις το πολύ δεκατρείς, και πάνω από εννέα στους δέκα, 12.300 από τους 13.260, έμειναν μέσα στις 42 ημέρες που προνοούν οι Κανονισμοί με πλήρεις απολαβές (Κανονισμός 11(1)) [1]. Από τους 2.119 που ξεπέρασαν τις 27 ημέρες, οι 1.159 έμειναν κι αυτοί μέσα στις 42· πήραν ό,τι τους δίνει ο νόμος. Οι άλλοι 960, ο «στρατός» του δημοσιεύματος, δεν έδωσαν παράταση στον εαυτό τους. Την ενέκρινε Ιατροσυμβούλιο, δηλαδή ιατροί του κράτους (Κανονισμός 11(2) και (3)), όπως γράφει και το ίδιο το δημοσίευμα. Όποιος βάζει την ασθένειά τους σε εισαγωγικά, βάζει σε εισαγωγικά και την κρίση αυτών των ιατρών.
Η πορεία, εξάλλου, είναι πτωτική. Στον ίδιο πίνακα, όσοι ξεπέρασαν τις 27 ημέρες ήταν 2.624 (20,05%) το 2020 και 2.119 (15,98%) το 2024, και όσοι ξεπέρασαν τις 42 μειώθηκαν από 1.465 σε 960 [1]. Το δημοσίευμα δεν το αναφέρει. Βλέπει μόνο μια «εντυπωσιακή έκρηξη» των απουσιών 7 έως 13 ημερών το 2022, χωρίς να θυμίσει ότι η χρονιά εκείνη άνοιξε με την Κύπρο να έχει, λόγω της μετάλλαξης Όμικρον, τον υψηλότερο ρυθμό κρουσμάτων κορονοϊού ανά κάτοικο στον κόσμο [2]. Ούτε εξηγεί ότι οι 27 ημέρες είναι ημερολογιακές, το πολύ 20 εργάσιμες, όσες χρειάζεται ένα κάταγμα ή μια χειρουργική επέμβαση. Το όριο αυτό είναι στατιστική κατηγορία των πινάκων που διαβιβάστηκαν στη Βουλή, όχι όριο των Κανονισμών, που δίνουν 42 ημέρες (Κανονισμός 11(1)). Συμπίπτει σχεδόν με το όριο των 28 ημερών που πρότειναν οι Κανονισμοί του 2024, οι οποίοι δεν έχουν ψηφιστεί [3]. Όταν λοιπόν και οι 1.159 που έμειναν μέσα στις 42 ημέρες μετρούν στις «2.000» του τίτλου, κρίνονται με ένα όριο που δεν ισχύει.
Και στα δικά του νούμερα σκοντάφτει. Γράφει ότι, αν στους 960 προστεθούν όσοι έλειψαν από 28 έως 41 ημέρες, προκύπτουν 2.032 υπάλληλοι, «σε ποσοστό 15,42% του συνολικού δυναμικού των 13.260 ατόμων». Οι δικοί του αριθμοί δίνουν 1.998· μαζί με τους 121 που πήραν ακριβώς 42 ημέρες, 2.119. Το 2.032 και το 15,42% προέρχονται από άλλον πίνακα, με σύνολο 13.180 υπαλλήλων. Για τη Διεύθυνση Νοσηλευτικών Υπηρεσιών παραθέτει τους αριθμούς της διπλανής γραμμής του πίνακα, 35 στους 158 (22,15%)· τα δικά της είναι 28 στους 157 (17,83%). Και ονομάζει το Τμήμα Φυλακών «απόλυτο κάστρο της απουσίας» για το 2024, ενώ στον ίδιο πίνακα έξι υπηρεσίες έχουν υψηλότερο ποσοστό· σε τρεις από αυτές, με 8, 10 και 13 υπαλλήλους, τέσσερις άρρωστοι αρκούν για ποσοστό από 30% έως 50% [1]. Κατατάξεις σαν αυτή δεν τεκμηριώνουν τίποτα.
Όπου ο πίνακας φέρνει ψηλά το Τμήμα Φυλακών, τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας και τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, καταγράφει τρεις από τις εξαιρετικά δύσκολες δουλειές της δημόσιας υπηρεσίας: άνθρωποι που κάθε μέρα αντιμετωπίζουν βία, ψυχική κρίση, κακοποιημένα παιδιά και οικογένειες σε απόγνωση. Τα ποσοστά τους είναι προειδοποίηση για τις συνθήκες, όχι κατηγορία για τους ανθρώπους.
Το ίδιο το δημοσίευμα γράφει ότι το κράτος δεν τηρεί συγκεντρωτικά στοιχεία για τους ιατρικούς λόγους των αδειών, ούτε καν για την εγκυμοσύνη, ότι η κυβέρνηση «δεν έκρινε σκόπιμη τη συλλογή τέτοιων δεδομένων» και ότι δεν υπάρχει ενιαίο σύστημα καταγραφής των αδειών. Παρ’ όλα αυτά βλέπει «σοβαρές υπόνοιες για συστηματική κατάχρηση», και για τους 80 συναδέλφους με μισές απολαβές το 2024 καταλήγει: «επιβεβαιώνοντας το κόλπο της τεχνητής επανόδου». Ο αριθμός αυτός δεν επιβεβαιώνει τίποτα. Η παράταση με μισές απολαβές δίνεται μόνο όταν το Ιατροσυμβούλιο κρίνει ότι ο υπάλληλος θα μπορέσει τελικά να επιστρέψει στα καθήκοντά του (Κανονισμός 11(3)), ενώ όταν τον κρίνει ανίκανο να τα εκτελεί ακολουθεί αφυπηρέτηση για λόγους υγείας (Κανονισμός 16). Ο μικρός αριθμός εξηγείται εξίσου από την ανάρρωση, από την αφυπηρέτηση ή, στις βαρύτερες περιπτώσεις, από την απώλεια της ζωής. Και όποιος επιστρέψει και αρρωστήσει ξανά, πέρα από τις 42 ημέρες του έτους χρειάζεται ξανά σύσταση Ιατροσυμβουλίου για κάθε νέα παράταση (Κανονισμός 11(2)). Αν κάποιοι επιστρέφουν για λίγες ημέρες μόνο για να ξαναπάρουν πλήρεις απολαβές, το κράτος έχει ονόματα και ημερομηνίες. Ας τους ελέγξει έναν προς έναν.
Το δημοσίευμα δεν κρύβει τι επιδιώκει. Γράφει ότι η προσπάθεια του Υπουργείου Οικονομικών με τους Κανονισμούς του 2024 «έπεσε σε τοίχο», επειδή οι συντεχνίες, «προτάσσοντας τα κεκτημένα τους», κράτησαν τη μεταρρύθμιση «εγκλωβισμένη στα συρτάρια της Βουλής», «αρνούμενες να δεχθούν οποιαδήποτε μορφή εξορθολογισμού». Ο άρρωστος δημόσιος υπάλληλος είναι το όχημα. Στόχος είναι να γίνει ύποπτη η άδεια ασθενείας και ένοχη η συνδικαλιστική προστασία, ώστε οι Κανονισμοί να περάσουν ως θεραπεία για μια κατάχρηση που κανείς δεν μέτρησε.
Η ιστορία των Κανονισμών είναι άλλη, και είναι καταγεγραμμένη. Στις 8 Απριλίου 2024 η ΙΣΟΤΗΤΑ κατέθεσε τις θέσεις της στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών και Προϋπολογισμού. Αντιταχθήκαμε, ναι, στην υποβάθμιση δικαιωμάτων στις άδειες· γι’ αυτό υπάρχει μια συντεχνία. Επισημάναμε όμως και διακρίσεις με βάση τη μορφή της σύμβασης και το φύλο, συγκρούσεις με τους περί Ετησίων Αδειών μετ’ Απολαβών Νόμους και την αδιαφορία των Κανονισμών για τους κλάδους με βάρδιες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας. Οι βουλευτές κάλεσαν τότε το Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού να διαβουλευθεί με όλες τις συντεχνίες. Δέκα μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2025, η ΙΣΟΤΗΤΑ δεν είχε κληθεί σε καμία διαβούλευση και ζήτησε γραπτώς από τον Υπουργό Οικονομικών να αποσύρει προσωρινά τους Κανονισμούς μέχρι να γίνει η διαβούλευση. Και ανάμεσα σε όσους στοχοποιούνται σήμερα είναι ακριβώς οι κλάδοι για τους οποίους προειδοποιούσαμε.
Εξίσου διδακτικό είναι ό,τι το δημοσίευμα δεν ρωτά: γιατί ανάμεσα στις υπηρεσίες με τις περισσότερες απουσίες βρίσκονται εκείνες με τις μεγαλύτερες ελλείψεις, τη μεγαλύτερη πίεση και τη μεγαλύτερη έκθεση σε βία, και ποιοι διοικούν αυτές τις υπηρεσίες. Όταν φταίει ο άρρωστος, δεν φταίει κανείς άλλος.
Όταν το Υπουργείο Οικονομικών ενημέρωσε τη Βουλή ότι οι συνθήκες εργασίας σε τομείς όπως οι φυλακές και τα νοσηλευτήρια «επιβαρύνουν σημαντικά την υγεία των εργαζομένων», το δημοσίευμα τιτλοφόρησε την ενότητα «Η βολική δικαιολογία της κουλτούρας». Η διεθνής έρευνα λέει κάτι πολύ πιο άβολο.
Η μελέτη Whitehall II, που παρακολουθεί 10.308 Βρετανούς δημοσίους υπαλλήλους από το 1985, χαρακτηρίζει την άδεια ασθενείας συνολικό μέτρο της υγείας: προβλέπει τη θνησιμότητα ακόμη και όταν ληφθούν υπόψη οι καθιερωμένοι δείκτες υγείας [4]. Όσοι είχαν έστω μία πιστοποιημένη απουσία άνω των επτά ημερών μέσα σε τρία χρόνια είχαν 1,7 φορές μεγαλύτερη θνησιμότητα από όσους δεν είχαν καμία [5]. Στην Κύπρο διαγνώστηκαν το 2022, κατά εκτίμηση, 4.637 νέα περιστατικά καρκίνου [6], και όσοι επιβιώνουν από καρκίνο έχουν 1,37 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα από τους υγιείς να μείνουν χωρίς δουλειά [7]. Στο γλοιοβλάστωμα, με την καθιερωμένη θεραπεία, η διάμεση επιβίωση είναι 14,6 μήνες [8]. Από τους επιζώντες ρήξης εγκεφαλικού ανευρύσματος που εργάζονταν, μόνο το 32,4% επέστρεψε πλήρως στη δουλειά του [9]. Οι νευροεκφυλιστικές παθήσεις προχωρούν χωρίς επιστροφή· οι αυτοάνοσες, όπως η πολλαπλή σκλήρυνση, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η νόσος Crohn, έρχονται με εξάρσεις που κανείς δεν μπορεί να προγραμματίσει. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο, όχι εισαγωγικά.
Και η ίδια η δουλειά στη δημόσια υπηρεσία φθείρει. Στους ίδιους Βρετανούς δημοσίους υπαλλήλους, οι υψηλές απαιτήσεις, ο χαμηλός έλεγχος στις αποφάσεις, η χαμηλή στήριξη και η ανισορροπία ανάμεσα στην προσπάθεια και στην ανταμοιβή προέβλεπαν ψυχικές διαταραχές [10]. Στην Ευρωπαϊκή Έρευνα Συνθηκών Εργασίας του 2024, η Κύπρος έχει τα υψηλότερα ποσοστά σωματικής και συναισθηματικής εξάντλησης στην Ευρώπη: σχεδόν το 44% των εργαζομένων δηλώνει σωματικά εξαντλημένο πάντα ή τις περισσότερες φορές, έναντι 28% στην Ευρωπαϊκή Ένωση [11, 12].
Η υποστελέχωση αρρωσταίνει. Σε Φινλανδούς δημοτικούς υπαλλήλους, οι άδειες ασθενείας με ιατρικό πιστοποιητικό ήταν 2,17 φορές περισσότερες μετά από μεγάλες περικοπές προσωπικού απ’ ό,τι μετά από μικρές [13], και σε όσους κράτησαν τη θέση τους η θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα μετά από μεγάλες περικοπές ήταν διπλάσια σε σύγκριση με όσους δεν είχαν περικοπές [14]. Στους ψυχιατρικούς θαλάμους ενηλίκων, η υπερπληρότητα περίπου τριπλασίαζε τις πιθανότητες επίθεσης κατά του προσωπικού [15].
Το ίδιο και η κακή διοίκηση. Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση έδειξε ότι η καλή ηγεσία συνδέεται με 27% λιγότερες άδειες ασθενείας και με λιγότερες από τις μισές συντάξεις αναπηρίας [16]. Σε 25.459 Φινλανδούς δημοσίους υπαλλήλους, όσοι έκριναν άδικη τη διοίκηση της μονάδας τους πήραν περισσότερες άδειες ασθενείας μετά από ένα σοβαρό γεγονός της ζωής τους, και οι άδειες αυτές έμεναν αυξημένες ακόμη και 30 μήνες μετά [17]. Στην Κύπρο, η ακαδημαϊκή έρευνα για το ρουσφέτι καταγράφει πώς η κομματική πατρωνία υπονομεύει την αξιοκρατία στον δημόσιο τομέα [18]. Όταν σε θέσεις ηγεσίας φτάνουν πρόσωπα λόγω διασυνδέσεων και όχι λόγω αξίας, το κόστος το πληρώνουν οι εργαζόμενοι με την υγεία τους και οι πολίτες με τις υπηρεσίες που παίρνουν. Η ΙΣΟΤΗΤΑ, πολιτικά ανεξάρτητη, το λέει για κάθε κυβέρνηση και για κάθε κόμμα.
Η πίεση να πηγαίνει κανείς άρρωστος στη δουλειά έχει κι αυτή τίμημα. Σε σουηδική μελέτη 3.757 εργαζομένων του δημόσιου τομέα, όσοι δούλεψαν άρρωστοι πάνω από πέντε φορές σε έναν χρόνο είχαν 40% μεγαλύτερο κίνδυνο να απουσιάσουν αργότερα πάνω από 30 ημέρες, και οι ερευνητές σημειώνουν ότι αυτό πρέπει να σταθμίζεται όταν αξιολογούνται μέτρα για τη μείωση των απουσιών [19]. Όταν η αρρώστια γίνεται ύποπτη, ο εργαζόμενος μαθαίνει να πηγαίνει άρρωστος στη δουλειά, και τον λογαριασμό τον πληρώνουν αργότερα ο ίδιος και η υπηρεσία.
Και τώρα, το «απόλυτο κάστρο της απουσίας». Οι φυλακές της Κύπρου είχαν το 2024 πληρότητα 227,6%, την υψηλότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση [20]. Τον Απρίλιο του 2025 η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων βρήκε 1.123 κρατουμένους σε 911 θέσεις και 433 δεσμοφύλακες έναντι εγκεκριμένης δύναμης 548· σε ορισμένες πτέρυγες, ένας έως τρεις υπάλληλοι σε υπηρεσία για πάνω από 100 κρατουμένους. Έκρινε ότι η αναλογία προσωπικού και κρατουμένων παραμένει «σε επικίνδυνα χαμηλό επίπεδο» και ζήτησε να προσληφθεί και να εκπαιδευτεί περισσότερο προσωπικό πρώτης γραμμής [21]. Η διεθνής βιβλιογραφία καταγράφει στους δεσμοφύλακες μετατραυματικό στρες, κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές συχνότερα από ό,τι σε άλλα επαγγέλματα και στον γενικό πληθυσμό, σε σχέση κυρίως με τη βία στη δουλειά και τη χαμηλή στήριξη από τον οργανισμό [22]· σε μελέτη 1.682 δεσμοφυλάκων, η υποστελέχωση και τα τιμωρητικά συστήματα διαχείρισης απουσιών ήταν ανάμεσα στους λόγους που τους έσπρωχναν να δουλεύουν άρρωστοι [23]. Η ΙΣΟΤΗΤΑ έχει γράψει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τις 22 Οκτωβρίου 2025 ότι οι δεσμοφύλακες «έχουν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους» [24]. Και οι πίνακες του δημοσιεύματος δείχνουν κάτι που το ίδιο δεν είδε: από το 2022 στο 2024 το προσωπικό των Φυλακών αυξήθηκε από 397 σε 442 και οι μακροχρόνιες απουσίες έπεσαν από 39,80% σε 26,47%, κατά ένα τρίτο [1]. Η σύμπτωση άξιζε τουλάχιστον μία ερώτηση.
Στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας, με 31,46%, η εικόνα είναι γνωστή στη βιβλιογραφία. Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση βρήκε συναισθηματική εξάντληση στο 40% των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, με κύριους παράγοντες τον φόρτο εργασίας και τις σχέσεις στη δουλειά [25]. Στην Κύπρο, σε μελέτη 1.482 νοσηλευτών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, το 91,9% ανέφερε κόπωση και το 12,8% πληρούσε τα κριτήρια επαγγελματικής εξουθένωσης [26]. Στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, με 26,51%, οι λειτουργοί χειρίζονται καθημερινά παιδική κακοποίηση, βία στην οικογένεια και ακραία φτώχεια, και όπως επιβεβαίωσε η ίδια η Υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας στις 3 Νοεμβρίου 2026, αντιστοιχούν σήμερα πάνω από 100 φάκελοι σε κάθε λειτουργό. Συστηματική ανασκόπηση 65 μελετών για την κοινωνική εργασία στην προστασία του παιδιού εντοπίζει, ανάμεσα στους οργανωσιακούς παράγοντες που συνδέονται με την εξουθένωση, τον φόρτο εργασίας, την εποπτεία και την οργανωσιακή κουλτούρα [27]. Αν μετρά λοιπόν κάποια «κουλτούρα», είναι αυτή της διοίκησης, και η ευθύνη γι’ αυτήν δεν βαραίνει τους λειτουργούς.
Ζητούμε:
ενιαίο ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής των αδειών ασθενείας, διασυνδεδεμένο με το ΓεΣΥ και με πλήρη προστασία των δεδομένων υγείας·
Ιατροσυμβούλια που συνέρχονται έγκαιρα, και διερεύνηση κάθε ιατρού που εκδίδει ψευδή πιστοποιητικά·
υπηρεσία ιατρικής της εργασίας στη δημόσια υπηρεσία, με σταδιακή επάνοδο και προσαρμοσμένα καθήκοντα για όσους επιστρέφουν από σοβαρή ασθένεια·
άμεση στελέχωση, πρώτα, του Τμήματος Φυλακών, των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας και των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας·
εκτίμηση των ψυχοκοινωνικών κινδύνων σε κάθε υπηρεσία, μέσα στη γραπτή εκτίμηση κινδύνων που απαιτεί ο περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμος·
αξιοκρατία στην επιλογή των ηγεσιών, και αξιολόγηση των προϊσταμένων και για τον τρόπο που διαχειρίζονται το προσωπικό τους·
διάλογο για τους Κανονισμούς, με όλες τις συντεχνίες και με δεδομένα, με μία κόκκινη γραμμή: καμία ρύθμιση δεν θα πλήξει τους σοβαρά ασθενείς.
Στους συναδέλφους που διάβασαν σήμερα ότι η αρρώστια τους μπαίνει σε εισαγωγικά: η ΙΣΟΤΗΤΑ είναι δίπλα σας.
Από όσους γράφουν για τη δημόσια υπηρεσία ζητούμε ένα μόνο: αντικειμενική και αξιολογικά ουδέτερη δημοσιογραφία.
Διοικητικό Συμβούλιο
Παγκύπριας Συντεχνίας ΙΣΟΤΗΤΑ
